چهل و دوم : اگر متوضّى چشمهء احليل خود را فتح كند ، وضو را اعاده كردن سنت است ، على الأصحّ . و ابو جعفر ابن بابويه در فقيه « 1 » حكم كرده است كه وضو به سبب آن منتقض مىشود و اعادهء وضو و نمازى كه به آن وضو گذارده باشد ، واجب است . چهل و سيم : آنكه از دبر يا از احليل خونى سيلان كند ، اعادهء وضو سنت است ، خواه معلوم باشد كه خالى است از ملاطخت و مخالطت غايط يا بول ، و خواه معلوم نباشد و پيش ابن جنيد اگر خلوّ مشكوك فيه باشد ، اعاده واجب است . « 2 » چهل و چهارم : اگر بعد از استبراء رطوبتى از احليل بيرون آيد كه مشتبه باشد به بول ، اعادهء وضو مستحب است ، و مقطوعهء محمد بن عيسى - كه دلالت دارد بر وجوب اعاده - محمول است بر استحباب . چهل و پنجم : وضو كردن با هريك از اغسال مسنونه - كه شمرده خواهد شد ان شاء اللّه العزيز - مستحب است تا غايت مقصوده از آن غسل بر آن مترتّب شود . و اولى آن است كه اين وضو مقدّم باشد بر غسل و اين هردو حكم ، به نصوص احاديث ثابت است . « 3 » چهل و ششم : مشهور نزد متأخرين اصحاب آن است كه ميت را وضو دادن ، قبل از غسل ، سنت است ، بىمضمضه و استنشاق و بعضى به وجوب و بعضى به تحريم و بعضى به كراهت قايل شده‌اند « 4 » .

--> ( 1 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 65 ، ذيل حديث 148 . ( 2 ) . مختلف الشيعة ، ج 1 ، ص 96 ، مسأله 54 . ( 3 ) . وسائل الشيعة ، ج 2 ، ص 248 ، ب 35 از ابواب جنابت ، ح 1 . ( 4 ) . مراجعه كنيد به كشف اللثام ، ج 1 ، ص 126 و حدائق الناضرة ، ج 2 ، ص 145 .